Kara śmierci w Imperium Osmańskim. Czy skazańca można było ocalić? Wydawałoby się, że jak żuczek gnojarek w starciu z butem piechura, nie ma żadnych szans. A jednak! Co więcej — mógł ocalić się sam. Musiał tylko spełnić kilka warunków.
Po pierwsze: musiał być wysoko postawionym urzędnikiem państwowym — wielkim wezyrem albo głównym eunuchem.
Po drugie: jego szanse rosły, jeśli wcześniej popracował nad kondycją. Wystarczyło, że miał więcej mocy w mięśniach i większą pojemność w płucach niż Główny Ogrodnik — Bostancıbaşı, pełniący funkcję kata.
Czytaj Tutaj : O bostancı ogrodnikach, którzy podcinali nie tylko kwiaty : Kara śmierci w Imperium Osmańskim – jak skazaniec mógł uniknąć karyBył jeszcze jeden warunek: wyrok musiał zapaść najwcześniej pod koniec XVIII wieku.To wtedy w źródłach pojawiają się relacje o dziwnych wyścigach w seraju — wyścigach, które dosłownie decydowały o życiu i śmierci.
Na większości skazanych wyrok wykonywano natychmiast. Dla wielkiego wezyra i głównego eunucha istniała jednak jeszcze jedna szansa. Brutalna i absurdalna, na miarę osmańskiej łaskawości.
Skazany musiał stanąć do wyścigu z Bostancıbaşı. Przebiec — najszybciej jak potrafił — dystans z pałacu do miejsca wykonania wyroku. Kilkaset metrów. Jeśli wygrał — żył. Jeśli przegrał — tracił oddech na zawsze.
Więźniów wyższej rangi nie ścinano — uznawano to za karę niegodną ich pozycji. Duszono ich, często jedwabną struną. Cóż za subtelność!
Ostatnim, który w tym wyjątkowym wyścigu ocalił życie, był Hacı Salih Pasza w listopadzie 1822 roku. Zamiast nekrologu dostał awans i objął urząd gubernatora Damaszku.
Ćwiczenia z wyobraźni
🟫 Jeśli chcecie poczuć historię w nogach, zafundować sobie dziejowe zakwasy, przez które poczujecie nieco ducha osmańskiej sprawiedliwości, proponuję przynajmniej intensywny trucht podkręcany do fazy panicznego sprintu na trasie od bramy Pałacu Topkapı do Parku Gülhane.
🟫 Droga autentycznego wyścigu życia biegła często przez ogrody sułtańskie. Poczujcie się przez chwilę, jak skazaniec, który toczy wśród róż prawdziwy bój o przetrwanie.
🟫 Metą niech będzie napis „Gülhane”.Nagrodą — biały sorbet.(Dlaczego sorbet? Pisałam o tym we wpisie o Bostancı).
Poczujcie, ile kosztowało życie.
➡️ Wszystkie moje teksty są dostępne za darmo. Jeśli jednak uznasz, że coś Ci dały, zainspirowały, zawsze możesz postawić mi symboliczną kawę ☕️. To drobny gest, który bardzo realnie pomaga mi pisać dalej.
Atatürk atrakcje Bizancjum ciasteczka ciekawostki Emirgan Park Hagia Sophia Hekate historia historia Turcji Imperium Osmańskie Istanbul jak dojechać Justynian Kadiköy kawa kawiarnie komunikacja miejska Konstantynopol Konstantyn Wielki książki Küçük Ayasofya Camii lektury Marcelina Szumer-Brysz Matka Boska Mała Hagia Sophia Moda Iskelesi Mury Teodozjusza Osmanbey Park Gülhane porady punkt widokowy półksiężyc reportaże Stambuł Stambuł inaczej Stambuł praktycznie Turcja turecka flaga Yedikule Zamek Siedmiu Wież zabytki zabytki bizantyńskie Złota Brama ćwiczenie z wyobraźni śniadanie